Hüseyin Zorkun yazıyor…
İnsan çoğu zaman gücü yanlış yerde arar.
Sesini yükseltmenin, baskın çıkmanın ya da karşısındakini susturmanın güç olduğunu zanneder.
Oysa gerçek güç, dışarıya değil, içeriye yöneliktir.
Gürültü çoğu zaman hakimiyetin değil, kaybedilen dengenin işaretidir.
İnsan önce kendine hükmetmesini öğrenmelidir. Çünkü kendi öfkesini, sabırsızlığını ve tepkilerini yönetemeyen biri, hiçbir durumda gerçek anlamda kontrol sahibi olamaz.
Asıl mesele, ne söylediğin değil; ne zaman susmayı seçtiğindir.
Tepki verebileceğin bir anda geri durabilmek, öfkenin yükseldiği anda sakinliğini koruyabilmek… İşte bunlar insanın iç disiplinini ortaya koyar.
Haklı olsan bile sesini yükseltmemek, karakterin sağlamlığını gösterir.
Çünkü sessizlik, çoğu zaman en güçlü cevaptır. Konuşmadığında, karşındaki kendi sözlerinin içinde kaybolur.
Seni yönlendiremez, seni çözemez. Kurmaya çalıştığı denge bozulur ve kontrol yavaşça elinden kayar.
Bu noktada sessizlik bir geri çekilme değil, bilinçli bir tercihtir. Stratejik bir duruş, duygular üzerinde kurulan bir hakimiyet ve içsel bir güçtür.
Her tartışmaya dahil olmamak, her söze karşılık vermemek; aslında en net tavırlardan biridir.
Unutmamak gerekir ki insanlar sadece söylediklerine değil, sustuğun anlarda nasıl davrandığına da bakar.
Bazen hiçbir şey söylememek, söylenebilecek en güçlü sözdür.